آنان که گذشته را به خاطر نمی­آورند، محکومند که باز هم در آن به سر برند.

ویل دورانت

دوگانۀ کلینت ایستوود با نام­های «نامه­هایی از ایوجیما» و «پرچم­های پدران ما» بازنگری انتقادی برگی از تاریخ جنگ جهانی دوم است. آنچه که ما در این دو فیلم شاهد آن هستیم دو روایت از یک داستان است. داستان فیلم در زمانی اتفاق می­افتد که آلمان هیتلری، این تنها متحد باقیماندۀ ژاپن به روزهای پایانی خود نزدیک شده است و ناقوس شکست متحدین به صدا در آمده است. در فیلم «نامه­هائی از ایوجیما» شاهد روایت مقاومت مردانی هستیم که در جزیره­ای به خاطر دفاع از سرزمین مادری، خود را برای جنگی آماده می­کنند که از پیش نتیجۀ محتوم آن را می­دانند و در فیلم «پرچم­های پدران ما» سربازانی را می­بینیم که قلب یک امپراطوری کهن را نشانه رفته­اند. جنگی که فیلم آن را به تصویر می­کشد، نام کوه «سوری­باچی» را در پروندۀ جنگ اقیانوس آرام به نامی تبدیل کرده است که امروز با شکوه خاصی از آن یاد می­شود. تصویر قیافۀ خسته و کسل و خون­آلود تفنگداران دریائی آمریکا که پرچم آمریکا را در قلۀ آن به اهتزاز درآوردند، به عنوان سمبلی برای الهام پیروزی آزاد­مردان در نظر گرفته شد. بیننده در تمام طول فیلم وفاداری سنتی ژاپنی که در فرهنگ «ژاپن» به صورت نهادینه درآمده است را احساس می­کند. طبق رسوم ارتش ژاپن اگر امپراطور شخصاً دستور حملۀ انتحاری صادر می­کرد چنین حمله­ای را «جیوکوسای» می­نامیدند یعنی مرگ با افتخار نامیده می­شود. به عبارت دیگر هر سرباز ژاپنی در مواجهه با دشمن باید اسلحه بردارد و جانش را در راه میهن فدا کند و آنگاه که دیگر کاری از دستش بر نمی­آید با فریاد «بازای» دست به خودکشی با افتخار می­زند و جان خود را به امپراطوری تقدیم می­کند. در صحنه­ای از فیلم شاهد اجرای این فرمان توسط سربازان ژاپنی هستیم که مرگ راه مرگ با افتخار را انتخاب کرده­اند. درصحنه­ای از فیلم پرچم­های پدران ما ورود سربازان آمریکائی را به همین غار و شگفتی آنان از مشاهدۀ این صحنه را مشاهده می­کنیم.